بیماری لیپودما (چاقی پایین تنه) درمان با جراحی لاغری لیپوماتیک

لیپیدما نوعی اختلال چربی نسبتاً شایع است که غالباً با چاقی اشتباه گرفته می‌شود. تشخیص بالینی لیپودما نوعی اختلال بافت چربی یا اختلال متابولیسم لیپید است. بیمار دچار لیپودما از بزرگ بودن ران و پاهای خود که معمولاً تناسبی با بقیه بدن ندارد، ناراحت است. لیپودما در بالای بازوان نیز مشاهده می‌شود. یکی از مشخصه‌های لیپودما این است که چربی اضافی به رژیم لاغری و ورزش واکنش نشان نمی‌دهد، ممکن است دیگر نقاط بدن به این دو روش لاغر شود، اما ران و پاها همچنان بزرگ باقی می‌ماند. در لیپودما هم با انباشته شدن سلول‌های چربی اضافی در یک ناحیه خاص و هم با انبساط این سلول‌های چربی مواجه هستیم. ورم کردن مایع بین سلولی در طول روز بیشتر می‌شود، اما معمولاً این ورم از نوعی نیست که در اثر فشار دادن با دست فرو برود. بیمار غالباً از حساسیت به لمس یا درد پا شکایت دارد و با کبودی نیز مواجه می‌شود. عموم مردم اطلاع چندانی از لیپودما ندارند و بسیاری از بانوان سال‌ها این بیماری را تحمل می‌کنند، بدون آن که بیماریشان تشخیص داده شده باشد.

لیپیدما را بیشتر بشناسیم


  •  ویژگی اصلی لیپودما تجمع و انبساط سلول‌های چربی به شیوه‌ای غیرعادی و خاص در پاها است. ورم معمولاً دوطرفه و متقارن (درگیر کننده هر دو پا، در نسبتی تقریباً یکسان) است و پایین‌ تنه، از کمر تا مچ پاها متورم می‌شود و حلقه‌ای از چربی بالای مچ‌ها جمع می‌شود. لیپودما معمولاً در پایین پاها مشاهده نمی‌شود. البته گاهی بالای بازوها نیز چاق می‌شود و ورم می‌کند.
  •  لیپیدما تقریباً همیشه در بانوان مشاهده می‌شود. هرچند تعداد انگشت‌شماری از آقایان نیز مبتلا به لیپودما شده‌اند.
  •  چربی لیپودما به رژیم لاغری و ورزش واکنش نشان نمی‌دهد، اگرچه این روش به تسکین درد و بهبود توانایی حرکتی کمک می‌کند، اما بعید است که تاثیر محسوسی بر لاغر شدن پاها یا بازوها داشته باشد.
  •  ابتلا به لیپودما ارتباطی با سایز بدن ندارد و تمام بانوان، چه با لاغری شدید، چه با چاقی مرگبار ممکن است دچار لیپودما بشوند. لاغر بودن تضمینی برای در امان ماندن از لیپودما نیست.
  •  به نظر می‌رسد که ژنتیک عامل خطر لیپودما باشد. لیپودما در بعضی خانواده‌ها از سوی اقوام مادری منتقل می‌شود، بنابراین مادربزرگ، مادر و دختر همگی دچار لیپودما می‌شوند. البته آقایان نیز می‌توانند ناقل این بیماری باشند، بنابراین ممکن است این بیماری از پدر یا اجداد پدری نیز منتقل شود.
  •  هورمون نیز می‌تواند از عامل‌های خطر لیپودما باشد. برخی بانوان نخستین نشانه‌های این اختلال را حوالی دوران بلوغ تجربه می‌کنند. گروهی نیز برای اولین بار در دوران بارداری یا یائسگی، با علائم مواجه می‌شوند. همچنین مواردی از ابتلا به لیپودما پس از جراحی‌های زنانه یا پس از جراحی یا آسیب‌دیدگی جدی گزارش شده است. این محرک‌ها مربوط به دوره‌هایی هستند که فشار و استرس شدید و یا اختلال هورمونی جدی به بیمار تحمیل می‌شود.
  •  درصد شیوع لیپودما بیشتر از آن چیزی است که فکر می‌کنید. برآوردهای یکسانی از درصد شیوع لیپودما ارائه نشده است، برای مثال تخمین زده می‌شود که بالغ بر 11 % زنان پس از دوران بلوغ دچار این بیماری بشوند. یعنی این که حدود 17 میلیون زن در ایالات متحده امریکا و نزدیک به 350 میلیون زن در سراسر جهان با چاقی پایین‌تنه روبرو شوند.

مراحل لیپودما

لیپیدما یک بیماری پیشرونده و دارای 4 مرحله است. هرچند تمام موارد لیپودما به مرور زمان پیشرفت نمی‌کند، اما پیشرفت بسیاری از موارد روند تدریجی دارد. تشخیص و درمان صحیح لیپودما از پیشرفت بیماری جلوگیری یا روند آن را آهسته می‌کند و برای حفظ توانایی حرکتی و کاهش درد موثر است.

مرحله یک

  •  پوست صاف است.
  •  ورم در طول روز بیشتر می‌شود و با استراحت کردن و بالا گذاشتن پا کمتر می‌شود.
  •  بیماری واکنش مناسبی به درمان نشان می‌دهد.

مرحله دو

  •  فرورفتگی‌هایی در پوست مشاهده می‌شود.
  •  غده‌های چربی ایجاد می‌شود.
  •  ورم در طول روز بیشتر می‌شود و پس از استراحت کردن و بالا گذاشتن پاها کمتر می‌شود.
  •  ناحیه متورم به لمس حساس می‌شود.

مرحله سه

  •  سطح پوست ناهموار می‌شود و غده‌های چربی حس می‌شود.
  •  توده‌های بزرگی از پوست و چربی به صورت چین چین آویزان می‌شود.
  •  درد زیاد می‌شود و توانایی حرکتی بیمار کاهش می‌یابد.

مرحله چهار

  •  لنف ادم (ورم کردن دست و پا) شروع می‌شود.
  •  ورم مداوم است.
  •  توده‌های بزرگی از پوست و چربی آویزان می‌شود.
  •  این مرحله لیپولنف ادم نیز نامیده می‌شود.

علل لیپودما


علت ابتلا به لیپودما مشخص نیست، اما پزشکان احتمال می‌دهند که هورمون در بروز این بیماری نقش داشته باشد. به همین دلیل است که لیپودما تقریباً فقط در بانوان مشاهده می‌شود و غالباً در دوران بلوغ، بارداری، پس از جراحی‌های زنانه و حوالی زمان یائسگی شروع یا تشدید می‌گردد. همچنین دانشمندان معتقدند که ژنتیک نیز یکی از عامل‌های خطر این بیماری است، چونلیپودما در خانواده بسیاری از بانوان دچار این عارضه ارثی است.

درمان


لیپوماتیک

لیپوماتیک فقط به بی‌حسی موضعی نیاز دارد، مگر آن که لازم باشد 5 لیتر چربی یا بیشتر تخلیه شود، در این حالت بی‌حسی قوی‌تری توصیه می‌شود. درمان با ورود محلول تامسنت به بدن شروع می‌شود. سپس پزشک کانولا را با الگویی سه بعدی (یعنی در بیش از یک سطح) حرکت می‌دهد تا سلول‌های چربی جدا شود، سلول‌های چربی تبدیل به مایع می‌شود و همزمان از بدن به بیرون مکیده می‌شود. بیمار حین لیپوماتیک فقط دچار ناراحتی مختصری می‌شود و معمولاً قلقلکی را حس می‌کند که باعث خندیدن وی در طول درمان می‌گردد. طول عمل به حجم چربی تخلیه شده بستگی دارد، اما در هر حال سریع‌تر از روش قدیمی لیپوساکشن است. لیپوماتیک نیازی به بخیه زدن ندارد.

دوران بهبود

دوران بهبود بسیار کوتاه است. ازآنجایی که لیپوماتیک نیازی به بیهوشی عمومی ندارد، بیمار می‌تواند کلینیک را به محض اتمام درمان ترک کند و فعالیت‌های معمول خود را چند روز پس از درمان دنبال کند.

نتایج

نتایج برای تمام بیماران یکسان نیست، اما در کل نتیجه لیپوماتیک آنی است. این درمان موثر اندامی متناسب‌تر و لاغرتر را به دست می‌دهد و بدن در ناحیه انجام لیپوماتیک سفت‌تر می‌شود. برخی بیماران نتیجه را ظرف یک ماه مشاهده می‌کنند، حال آن که عموم بیماران نتیجه نهایی را پس از گذشت چند ماه می‌بینند.

عوارض

پس از لیپوماتیک نیز مانند هر درمان دیگری احتمال بروز عوارض وجود دارد. البته چون لیپوماتیک نیازی به بیهوشی عمومی ندارد و در آن از حرارت استفاده نمی‌شود، عوارض حداقل است. بزرگترین خطر توزیع غیریکنواخت چربی و شل شدن پوست است. البته جراح می‌تواند هر دو عارضه را پس از مدتی اصلاح کند.

درمان‌های دیگر

رژیم لاغری و ورزش تاثیری بر کاهش چربی لیپودما ندارد. با این حال همچنان باید رژیم مناسبی را رعایت و به طور منظم ورزش کرد تا چربی‌های غیرلیپیدما آب شود و التهاب کاهش یابد. درمان احتقان‌زدائی کامل (complete decongestive therapy ) علائم دردناک را تسکین می‌دهد، در این درمان از روش‌های زیر بهره گرفته می‌شود:

  • تخلیه لنفاوی دستی: نوعی ماساژ ملایم است که در آن از حرکت‌های ریتمی پمپی برای تحریک جریان لنفاوی در ناحیه‌های مسدود شده و تخلیه در سیستم عروقی استفاده می‌شود. این روش درد را تسکین می‌دهد و از فیبروز جلوگیری می‌کند.
  • بستن و باندپیچی: بستن با نوار پانسمان کشی یا پوشیدن جوراب شلواری یا شورت اسپاندکس فشار بافت را در پاهای متورم افزایش می‌دهد و احتمال جمع شدن مجدد مایعات بین سلولی را کاهش می‌دهد.
  • ورزش: ورزش کردن تجمع مایع را کاهش می‌دهد، توانایی حرکتی را بهبود می‌بخشد و عملکرد پاها را حفظ یا بهتر می‌کند.
  • مراقبت از پوست و ناخن: مراقبت از پوست و ناخن در صورت ابتلا به لیپیدمای همراه با ورم خطر زخم شدن و عفونت را کاهش می‌دهد.
  • لیپوساکشن: لیپوساکشن، به ویژه لیپوساکشن با استفاده از آب و لیپوساکشن تامسنت به از بین بردن چربی لیپودما کمک می‌کند. جراح در لیپوساکشن لوله‌ای توخالی را زیر پوست قرار می‌دهد و بافت چربی را تخلیه می‌کند. تعداد جلسات درمان به حجم چربی اضافی بستگی دارد.


به این پست امتیاز دهید.
بیماری لیپودما (چاقی پایین تنه) درمان با جراحی لاغری لیپوماتیک
3 از 1 رای